20091014

bugünminibüsteyanımaoturankız


bugün, minibüste yanımda oturan kız, bana niye öyle ürkerek baktığını biliyorum. biliyorum, ben de en az senin kadar korkuyorum tükenmiş halimden, tavırlarımdan.. sözlerine cevap veremediğim için özür dilerim. ama gözlerine bir an baksam ölürdüm, anlıyor musun! gözlerindeki o lanet acımayı görseydim... yalnızca ölürdüm. anlıyor musun yanıma-oturan-kız.

senden yana bakmayışım bu yüzdendi. normalde bu kadar kaba biri değilim. gerçekten. özür dilerim senden.

sana nasıl anlatabilirdim ki. bir an sadece omzuna başımı koymayı ve hıçkırarak ağlamayı dileyişimi.. seni hiç tanımasam da beni konuşmaya değer görecek kadar değerli bulduğundan en azından, sadece bunun için bile sevdiğimi... sana nasıl anlatabilirdim ki onların beni yaralayışını.. en yakınlarımlayken dahi bir yalan oluşumu yalnızca.. bir maske. bir sahte oluşumu.. sana nasıl anlatabilirdim ki saatlerce bir parkta oturup o minik çocuğun masumluğuna özenişimi... o minikle dahi gözgöze gelmekten içimin boşluğunu görecekler diye korkudan ölüşümü... sana nasıl anlatabilirdimki bir şarkıda bir resimde bir romanda tıkılı kalmak istediğimi ve yalnızca bir imge olmayı dilediğimi simge olmaktansa.... sana nasıl anlatabilirdimki, olmayan insanlarla konuştuğumu, onlara bağırışımı, haykırışımı... nasıl anlatabilirdimki o iğrenç dokunuşları.. o iğrenç yalanları.. o intaharları. söyle bana ne olur.. nasıl anlatabilirdim..

bugün-minibüste-yanıma-oturan-kız, bana ne dediğini içimdeki çığlıklar yüzünden duyamadım sadece.. gözlerine yüzüm olmadığı için bakamadım sadece.. affet sen beni. kimselerin yapamadığı benim hep yaptığım gibi. affet.

Hiç yorum yok: