20091004

çelişki

çelişiyorum.

iki farklı ben olmak tüm bunların sebebi. hangisinin ne ara başrole geçeceğini bilemiyorum. değişkenliğim ürkütüyor herbirini. sonrasında benden kaçıyorlar. halbukibenonlarıçoksevmiştim

çelişiyorum.

mutluluğun mu hüznün mü temel olacağını bilemediğim bir hayat gibi. romantikleşiyor kelimelerim. noktaları virgülleştiriyor virgülleri noktalıyorum, sonlarıiçimiacıtıyor

çelişiyorum.

insanları sevmek ve sevememek arasında sıkışıp kalıveriyorum. bazen özgüven dolu haller takınıyorum aynalarımda, kendime dair son çizgilere bakıp "işte bu benim" diyorum ve sonrasındaysa yok oluyor bedenim. siliniyorherşey

çelişiyorum.

o'na duyduğum aşk tüketiyor ruhumu. onunla geçirdiğim her saniye boynumda bir iple ölümü bekliyorum. sonrasında farketmiyor hiçbirşey

çelişiyorum.

hayatımı tükettiğim her mekan her yaşamdan tiksinerek. her anımı her nefesimi boşa geçmiş farzederek. bazen çok sosyal bazense asosyalleşerek. dibine vurarak unutmaya çalışıp unutamayarak

çelişiyorum.

yüksek dozlu terkedişler birer intahar gibi asılı kalıyor hayatımda. bekliyorum her birini. bir yolda bir insanda bir yaşamda katlediyor herbiri minicik bedenimi

çelişiyorum.

gerçekle hayalin sınırları bulanıklaşıyor. bir şizofrene dönüşüp jane eyrelerle raskolnikovlarla yaşıyorum ömrümü. biri beni vuruyor diğeriyse döndürüyor yaşamıma. hüzünleniyorum

çelişiyorum.

başka insanların sevişmelerini hayal ediyorum. birbirlerine ürkekçe dokunuşlarını, tüketmek istememecesine birbirlerini soluyuşlarını, sevmelerini kıskana kıskana hem de

çelişiyorum.

yaşamdan her saniye daha fazla ürkerek, kendimi bir gerilim filminde korkunç bir sonu beklerken bularak hem de, bir psikoloji romanındaki intahara meyilli karakterlerle içkinin ilacın dibine vurduğumuzu hayal ederek hemde

çelişiyorum.

delirmekten her saniye korkarak ve tüm o akıllı insanların akılsızlıklarına kıçımla kahkahalar atarak. ve sonsuz bir akışın takipçisiycesine gözlerim gide gele bütün bir hayatın önünde, acılarımdanürkerek

çelişiyorum.

yüksek sesli bir müziğin melodilerinde eriyip giderek

çelişiyorum.

insanların sesleri silinikleşerek varlıkları belirginleşerek yoklukları gözlerimde büyüyerek

çelişiyorum.

bir bedende iki ruha bölünerek...

yaşamaya.. çalışıp.. ölerek.. çelişiyorum.

2 yorum:

tu silencio dedi ki...

bu gerçekten çok güzel..ilk okuduğumda yorum yapılamıyordu, şimdi yorum işi halloldu, söylemeden geçmek istemedim.

tüm bu yazdıklarını mutlak suretle bir yerlerde tut. gün gelir bu blogu kapatıp gitmek istersin ama yazdıkların hep bir yerlerde dursun. dönüp, tekrar okumak ve okutmak isteyebilirsin.

ve bilhassa bunu hiç kaybetme.

~melody~ dedi ki...

evet bu müthiş bir öneri. değerlendirmeliyim=)

çelişki'lerim hep benimle.. istesem de, kurtulamıyorum. (=