20091013

gerçek

tüm bunları bırakıp gitmek geldi içimden. kendimden sıkıldım. kelimelerimden, mutsuzluğumdan, yazamayışımdan. en çok ondan... bir an bir ayna aldım elime, uzun zaman sonra hem de, ne kadar çirkin olduğumu duyumsadım. bir çift kahverengi göz, kimi yeri yalancı insanlar gibi kıvrılmış bükülmüş, kimi yeriyse o çok saf-temizler gibi dümdüz-sıradan. bedenimin kaba hatlarını, şeytan tırnaklarımı, sosis parmaklarımı, hüzünlü gözlerimi, ince pembe dudaklarımı, herşeyimi gözledim. tüm bunlardan nefret ettim. siyahtan. yaşamdan. insanlarımdan. sonu gelmez düşünceler ve düşlerimden. dayatılmış fikirlerden ve hedeflerden. arabalardan. sokaklardan. kitaplardan. yıldızların parlaklığından. sütün beyazlığından. göremediğim yerlerden. tanımadığım insanlardan. başkalarının acılarından. hüzünden. sevgiden. hepsinden... tüm bunları bırakıp gitmek geldi içimden...

kendime dönüşüm olur kendimden gidişim, biliyorum. kendimi bir yerlerden atsam, sahiden, mutlu olurdum.

başaramayacağım şeyleri umut etmekten yoruldum..
yazmaya çalışmıcam artık. bitti.

Hiç yorum yok: