20091028

götü tavanda/tabanda olmak

İnsanlara şaşıyorum. Nasıl bu kadar kendilerine güvenebiliyorlar? Nasıl kendilerini koca bir dünya olarak tanımlayıp sanki onlar olmasa bu döngü devam etmezmiş sanki onlar olmasa başkaları birer hiç'miş gibi davranabiliyorlar.. Ki bu tiksinti karışımı bir hayranlık uyandırıyor ben de. Böylesi bir özgüven..

Ki bende kırıntısı var mı bilmem. Neden olduğunu hiçbir zaman anlamadım fakat "ulan ben bu işte ustayımdır" "bunu benden iyi kimse yapamaz" gibi ben ciciyim-ben biciyim'li cümleleri hiçbir zaman kuramadım.

Örneğin bir hatun vardı eski sınıfımda.. Yürüyüşünden mimiklerine, konuşmalarından gülüşüne kızın her bir santimi özgüven kokuyordu. Onun yanında kendimi hiç iyi hissetmezdim. Sanki görünmezmiş gibi. Sanki hiç yokmuş-hiç olmamış gibi. Sanki bir-bok-değilmişim gibi hissederdim. Ne kadar cici bi kız olsa da bu yüzden sevemedim hiç onu.

Ki bu gerçekten rahatsız edicidir. Kendine güvenmek tabiki iyidir fakat aşırıya doğru atılan her adım tam tersine dönüştürüverir herşeyi.

İyi olduğum konular oldu. Fakat hiçbir derece, hiçbir madalya, bana "ben satrançta süperimdir, gel seni bi öpiyim" dedirticek güveni vermedi bana. Yada bana birçok kişi "hatun, sen iyi yazdın bunu" demesine rağmen kendimin yazabildiğini kabul etmiyorum bile.


İçimde kalmış. Bi yazıyım dedim.
Saygı duyuyoruz efenim.

Hiç yorum yok: