20100129

2901.10

kendimi eve kapatışımın bilmemkaçıncı günü. yaşayacak kadar yiyip çoğunu da kustum. arasıra ağlıyor ve geceleri uyuyabileceğimi düşündüğüm anlarda, kapıma sandalye koyuyordum. eğer gelirse duyabiliyim diye. şimdiyse insan içine karışmam gerektiğini söylediler. kimseye yansıtmadığım -hatta blogumda bile paylaşmadığım- bu zor, berbat günleri şimdide insanlara rol yaparak geçirmemi söylediler. onların dertleriyle ilgilenmeliymişim yeniden. yada her şey güzelmiş gibi davranabilmeliymişim. sanırım ne kadar güçlü olduğumu test etmek bütün amaç.

halbuki son günlerde neler oldu? anlatmam gerek:
-hayattaki "en mükemmel" sandığım bir insanın, gerizekalının teki olduğunu,
-bazen büyük trajedilerin sadece filmlerde değil, kitaplarda değil, kendi kıçıkırık, boktan hayatlarımızda da yaşanabileceğini,
-babamı öldürmek istediğimi,
-yanılmışsam da onun beni öldürmesini istediğimi,
-anneme acıdığımı,
-giderek bir obeze dönüştüğümü,
-insanlardan deli gibi kaçtığımı,
-şu sıralar beni hayatta gerçekten nefes alıyor kılan tek şeyin içimdeki güç olduğunu, ve bunu hissedebildiğimi, bu yüzden yaşıyor olmam gerektiğini,
-onu terk etmemem gerektiğini,
-onu ise terk etmem gerektiğini,
-bana çok değer veriyor sandığım insanın beni aslında siklemediğini,
-daha bu sene tanıştığım birinin bana "sen melek misin kızım, daha önce nerdeydin sen" gibi cümleler kuruşunu bir uzaylıya bakar gibi bakarak dinleyişimi, bu cümlelerin beni darmadağın ettiğini, belki de iyi bir insan olduğumu düşündürüşünü,
-moralim sikikken (afedersiniz. en uygun kelime bu.) deli gibi kitap okuyabildiğimi,
-kadın olmaktan tiksindiğimi, her bir kıvrımımdan,
-bir gün kesinlikle bir bebek dünyaya getirmeyeceğimi bildiğimi (bunu ona asla yapamam evet),
-bunları haketmediğimi, ama bir evde, geceleri, bir seri katilin varlığını bilir ve deli gibi korkarsınız ya hani, her gece bu korkuyla yüzleştiğimi, bunun beni aşırı bir şekilde yıpratabildiğini,
-blogu kapatmayı ya da adres değişikliği yapmayı düşündüğümü,
-blayı,
-blayı,
ve bla'yı ...

işte tüm bunları farkettim son günlerde.

bu arada karnemin hepsi beş sevgili blogçuk. depresif bir potansiyel obezden bunu beklemek zor olurdu. lakin başardım. kutla beni.

şimdiyse insanlara gidiyorum. hayatta hiçbir boktan korkmayan ben. onların yanında tir tir titreyerek. gidiyorum. insanlara.

banaşansdile'

Hiç yorum yok: